سلام عزیزان من

خیلی دلم میخواد بیشتر سر بزنم و بیشتر بنویسم حیف  درگیری ها زیاد و...

قصه ی امشب قصه ی وفا  به خاطراتست مخصوصا تلخ ترین ها که ماندنی ترینند.

تصاویر و  صدا ها و گفته هایی که  از درون آدمی  را می پوسانند ولی همچنان عزیزترینند،

با حرمت ترین وسالگرد های شخصی  که در اوج احساساتی و در عمیق ترین پستو های ذهن خاطرات را  غبارروبی می کنی.

حالا فکر کنید این سالگرد ها هر روز و هر شب باشد. حجوم بی وقفه یاد ها در  هر دم و باز دم...

و باز همچنان هر صبح بیدار شویم وهنوز  به این ان بگوییم صبح بخیر

قصه، قصه ی  همینست  که اسمش زندگیست  برای بعضی  شبیه من . چه  می شود‌ کرد؟