مَردم مَجبور بودند اگر بخواهند غذا بخورند،
وقت شان را صَرفِ ایستادن در صَف ها و دَوندگی ها و اجرای مقررات گوناگون بکنند
و دیگر وقت این را نداشتند که فکر کنند
دیگران در اطرافشان چگونه می میرند و خودشان روزی چگونه خواهند مرد.